„Profesor Henryk Piluś podejmuje w swym studium temat, który nie był w
żaden sposób opracowany. Zamierzenie i wyzwanie które staje przed Henrykiem
Pilusiem jest ogromne. Miał on do
dyspozycji jedynie surowy materiał do opraco
wania, do poznania wreszcie do
interpretacji. Punktem wyjścia jest tu spotkanie chrystocentryzmu z
antropocentryzmem i problem nowej koncepcji w chrześcijańskiej wizji człowieka
podbudowanej ze strony współczesnych nurtów filozoficznych (…). Henryk Piluś
ukazuje antropologię chrystologiczną, która znajduje swój wzór osobowy
człowieka w Chrystusie, co znajduje odbicie w dokumentach papieskich
upatrujących w chrystologii uzupełnienie antropologii chrześcijańskiej, a może
i ogólnoludzkiej. Dopełnieniem antropologii chrześcijańskiej w ujęciu Jana
Pawła II winna być historyczność człowieka wysuwana niewątpliwie pod wpływem
filozofii współczesnej. Historyczność ludzka, w której nieustannie objawia się
Bóg, który stwarza ludzi do wszystkich uwarunkowań historycznych, społecznych,
kulturowych i kosmicznych. Historia ludzka jest historią Boga wśród ludzi i w
zasadzie nie ma przeciwstawienia między sacrum a profanum”.
Z recenzji ks. prof.
zw. dr. hab. Jerzego Lewandowskiego
